Door Stefan van Dierendonck

En het sneeuwde in Rome

Roman

Het aloude verhaal van de liefde is al zo vaak verteld. Maar wat als die liefde verboden is? Er helemaal niet mag zijn? Onmogelijk? Wat als je priester bent en verliefd wordt op je lerares Italiaans? Met haar nieuwe woorden leidt ze je een nieuw leven binnen, herschept ze jouw geordende wereld. Tot je niet meer uit je woorden komt.

Veelgeprezen romanschrijver

Stefan van Dierendonck

Geboren in Gemert, Noord-Brabant. Opgegroeid in Budel. Gestudeerd in Den Bosch, Rome en Nijmegen. De eerste dertig jaar van mijn leven heb ik vastberaden toegewijd aan een verhaal dat groter was dan het mijne. Een parabel van zonde en verlossing, een belofte van genezing. Een fictie, zeg ik nu. God, wat mis ik die tijd. En nu? Het tijd is voor een nieuw verhaal.

Website Stefan van Dierendonck © Keke Keukelaar

Mijn wilde tuin

Column voor De Wester, bewonersmagazine voor Oud-West, jaargang 8, nummer 2, juni 2019.

Wil je dat vertellen?

De hele dag door vertelt het kind verhalen. Tegen zijn ouders, zijn knuffels en auto’s, tegen zichzelf. Maar wat betekent dat eigenlijk?

Ga je verhuizen?

Ga je verhuizen? De vader van de buurman lacht erbij, hij weet wel dat het niet waar was. We zijn alleen maar aan het opruimen in voorbereiding van de grote onderkeldering. Of eerder de kleine, want zo groot is onze beurs niet. Maar dat is niet zo interessant,...

Colson Whitehead is grappig

Schrijven is moeilijk. Vooral als je elke dag wilt schrijven. In een publiek dagboek bijvoorbeeld. Nou ja, moeilijk. Schrijven is natuurlijk ook gewoon een spel dat je elke dag moet spelen als je beter wilt worden. Net zoiets als die biljartjes die we legden in de...

Na de Tournée Minérale

Echt trots ben ik er niet op, maar het is nu toch echt voorbij. Mijn Tournée Minérale zonder bier. Zonder wijn. Cognac. Whiskey (met of zonder tussen -e). Nou ja, niet helemaal zonder, eerlijk gezegd. Bij twee verjaardagsfeestjes heb ik het glas geheven op andermans...

Instorten na Jan Siebelink

Zo lekker was ik aan het schrijven in mijn Publiek dagboek, elke dag opnieuw, dat ik even dacht dat ik het schrijverswiel opnieuw had uitgevonden. Productief was ik. Grappig, nu en dan. Maar belangrijker waren de tientallen, honderden lezers van mijn inspanningen....

Haruki Murakami, De moord op commendatore

Gisteren mocht ik een boek uitzoeken, mits ik het niet te gek maakte. Is Murakami te gek? vroeg ik. Dat was het niet, wat ik op zich al een goede grap vond. Want ik vind hem wel te gek,  hoe dan ook, wat hij ook produceert. Wat is dat toch met die man? Hoe krijgt hij...