Blog

Toen ik net terug was uit Rome en weer ingetrokken in het kleine kamertje van mijn puberteit, droomde ik steeds van Amsterdam. Daar moest ik zijn, vertelde mijn onderbewustzijn me blijkbaar. De plek waar alles mogelijk was en leek. Een nieuwe toekomst. Maar ook de stad van regen en gladde bruggetjes, van gevaarlijke vrouwen, van familieleden die…

Het leek me altijd zo’n onscherpe, retorische vraag: mag ik een vraag stellen? Hem stellen is hem beantwoorden. Mag ik u een vervolgvraag stellen? leek me correcter, maar ook verwarrender. Niet iedereen zit te wachten op een ingewikkelde openingsvraag. Zo moest ik het dus beschouwen: als een vraag die in zich onlogisch was, maar die de…

Interessant hoe Stevo Akkerman zich vandaag in dagblad Trouw mengt in het debat donorregistratie. Ik begrijp zijn argument tegen de ‘kampioen zelfbeschikking’ natuurlijk wel: D66 lijkt zich in een vreemde spagaat te hebben gevouwen. Vóór zelfbeschikking in het voltooid levendebat, tegen zelfbeschikking als het om donorregistratie gaat. In de visie van Akkerman. De reden voor deze…

Maan Ik ga naar het toilet. Hij opent nog geen seconde later de deur en komt naar binnen. Hij zegt iets wat ik niet versta en reikt daarna in de opening naast de wasmachine. Ik  vraag wat hij gaat doen. Ik ga even een kruk pakken. Waarom? Ik ga even de maan pakken, oké? Daarna loopt…

Minder dan twee weken geleden ben ik begonnen met dit Publiek Dagboek. Tijd voor een soort van evaluatie, al had ik geen concrete doelen om te behalen. Ik wilde alleen maar even uit de dwangbuis, de grafzerk van mijn papieren dagboek breken. Dat mooie maar nutteloze origami tussen de kaften. Had ik Dave Eggers al…

We hadden haast want we moesten het huis op orde krijgen voor een verbouwingstaxatie, en al was het dan zondag en al hadden we onze rust verdiend en nodig ook, vandaag moest er opgeruimd worden. Misschien wel geklust. Schimmelranden weggepoetst. Maar eerst dat ontbijtje in de rommelige woonkamer, met verplicht zachtgekookt eitje, verse jus, een…

Schreef ik gisteren nog een grappig bedoeld stukje over een onschuldige griepaanval, hoorde ik vandaag dat Pieter Kohnen waarschijnlijk aan zoiets is overleden. Mijn hart gaat uit naar zijn vrouw en kinderen. Hij was maar een jaar ouder dan ik. We waren geen vrienden, laat ik daarmee beginnen. Ik geloof niet dat we ooit een…

Al drie weken blaf ik. Niet veel langer maar zeker niet korter. Het begon met een kleine kuch die je nog ironisch kon duiden. Zal ik zo eens gaan koken, of doe jij dat? Kuch! Want natuurlijk was ik aan de beurt. Verschoon jij de kleine even? Kuch! Op dit punt wees alles nog op…

Dit jaar moet ik eraan geloven, vind ik. Geen alcohol, een maand lang. Een maand vol feestjes, maar toch, ik heb het besloten. Ik heb me ingeschreven voor die prachtige Belgische uitvinding die de Tournée Minérale wordt genoemd. Het was vooral een taalkundige keuze, vrees ik. Dat Frans. De slimme manier waarop mineraalwater als een…

Natuurlijk zijn we aan de late kant. Dat krijg je met zo’n kleintje op sleeptouw. We melden ons aan bij de receptie en lopen de trap op naar boven. Ik ben er nauwelijks nog zenuwachtig onder, wat een verschil met de eerste keer. Het is ook maar een controle, natuurlijk. Een van de laatste voordat…